เดี๋ยวพ่อมา

เสียงวิทยุข้างกระท่อมมุงคาหลังเล็ก
ประกาศเตือนประชาชนให้ระมัดระวัง
น้ำจะท่วมอย่างฉับพลันเนื่องจากฝนตกหนัก
เพราะดีเปรสชั่นลูกใหม่ที่ผ่านมาทางภาคเหนือ

จันทรกอดลูกสาววัยสองขวบแน่น
แขนอีกข้างหนึ่งโอบลูกชายสี่ขวบกระชับ
พ่อเด็กๆ เอาสามล้อออกไปตั้งแต่เช้าจนป่านนี้ยังไม่กลับ
น่าจะรู้ว่าลูกสาวคนเล็กตัวร้อนและต้องการยา

สากมอง – 1

เสียงอาเจียรโอ้กอ้ากจากในครัวทำให้คำเอ้ยปลดย่าม
กับกระบุงลงจากบ่าวางแอบเสาเรือนไว้
แล้วเดินไปยังที่มาของเสียงด้วยอารมณ์หงุดหงิด
มันอะไรกันนักหนา
ในบ้านหล่อนถึงมีอันเจ็บป่วยน่ารำคาญไม่มีวันสิ้นสุด
ทีแรกเลยก็เอื้องคำไปหาหน่อไม้น้อยปลายปีมาแกงแล้วถูกหนามไผ่ตำ
ตีนบวมแดงเดินไม่ได้เป็นเดือน
พอเอื้องคำหายดี อีหล้าลูกคนเล็กก็เป็นไข้ทั้ง ไอทั้งจาม
อีหล้ายังไม่ทันหาย หนานสุข ผัวคำเอ้ยก็ปวดท้องหน้าบิดเบี้ยว
ทำอะไรไม่ไหวต้องต้มข้าวกับเกลือกินแทนข้าวนึ่ง
พอหายออกไปแอ่วตามบ้านใต้บ้านเหนือไม่กี่วัน
เอื้องคำก็ทำท่าจะเจ็บไข้ไปอีกแล้ว
ทุกวันนี้ก็ยากจนหากินไม่คุ้มปากคุ้มท้อง
ยังมีโรคภัยไข้เจ็บมารุมล้อมคนในบ้านอีก
ทำไมผีบ้านผีเฮือนไม่ช่วยปัดเป่าคำเอ้ยบ้างหนอ

ชีวิตกับต้นไม้ – ม่อนพระยาแช่ 2

“ซ้า….ธุ ขอให้โตเร็ว ๆ โตเร็ว ๆ ซ้า…ธุ!!!”
ฉันเร่งวันเร่งคืนให้โตเร็ว ๆ เหมือนถั่วงอกที่แม่เพาะในอ่างทรายหลังบ้าน

แต่คนไม่ใช่ถั่วงอก ฉันจึงได้แต่ยืนเกาะรั้วมองตามพี่ ๆ ด้วยน้ำตาปริ่มตา

อยู่ในสภาพนั้นหลายปี ระหว่างนั้นฉันกับเพื่อนรุ่นเดียวกันก็ถูกทดสอบจากรุ่นพี่
ชวนไปเที่ยวสวนลำไย สวนอ้อย ที่อยู่คนละหมู่บ้าน เดินไปเดินกลับ
ห่อข้าวไปกินเอง แห่กันไปทีก็เกือบยี่สิบคน เจ้าของสวนที่เป็นเพื่อนกันพ่อแม่
เขาให้กินอ้อยกินลำไยฟรีก็บุญนักหนาแล้ว
บางสวนต้องเดินตัดทุ่งนาลิบ ๆ บางสวนก็ต้องข้ามแม่น้ำ ลุยหาดทราย
เดินไปตามถนนลูกรังเป็นระยะทางไกล ๆ กลับถึงบ้านอาบน้ำกินข้าวเสร็จ
ก็พากันเข้านอน หลับผล็อยไปตั้งแต่พระอาทิตย์ไม่ทันตกดิน
ใครไม่มีอาการปวดหัวตัวร้อนในวันรุ่งขึ้น เรียกว่าสอบผ่าน

….แล้ววันของฉันก็มาถึง