ลออ จีรวัฒนะ

“ซ้า….ธุ ขอให้โตเร็ว ๆ โตเร็ว ๆ ซ้า…ธุ!!!”
ฉันเร่งวันเร่งคืนให้โตเร็ว ๆ เหมือนถั่วงอกที่แม่เพาะในอ่างทรายหลังบ้าน

แต่คนไม่ใช่ถั่วงอก ฉันจึงได้แต่ยืนเกาะรั้วมองตามพี่ ๆ ด้วยน้ำตาปริ่มตา

อยู่ในสภาพนั้นหลายปี ระหว่างนั้นฉันกับเพื่อนรุ่นเดียวกันก็ถูกทดสอบจากรุ่นพี่
ชวนไปเที่ยวสวนลำไย สวนอ้อย ที่อยู่คนละหมู่บ้าน เดินไปเดินกลับ
ห่อข้าวไปกินเอง แห่กันไปทีก็เกือบยี่สิบคน เจ้าของสวนที่เป็นเพื่อนกันพ่อแม่
เขาให้กินอ้อยกินลำไยฟรีก็บุญนักหนาแล้ว
บางสวนต้องเดินตัดทุ่งนาลิบ ๆ บางสวนก็ต้องข้ามแม่น้ำ ลุยหาดทราย
เดินไปตามถนนลูกรังเป็นระยะทางไกล ๆ กลับถึงบ้านอาบน้ำกินข้าวเสร็จ
ก็พากันเข้านอน หลับผล็อยไปตั้งแต่พระอาทิตย์ไม่ทันตกดิน
ใครไม่มีอาการปวดหัวตัวร้อนในวันรุ่งขึ้น เรียกว่าสอบผ่าน

….แล้ววันของฉันก็มาถึง

Read the rest of this entry »

เสียงวิทยุข้างกระท่อมมุงคาหลังเล็ก
ประกาศเตือนประชาชนให้ระมัดระวัง
น้ำจะท่วมอย่างฉับพลันเนื่องจากฝนตกหนัก
เพราะดีเปรสชั่นลูกใหม่ที่ผ่านมาทางภาคเหนือ

จันทรกอดลูกสาววัยสองขวบแน่น
แขนอีกข้างหนึ่งโอบลูกชายสี่ขวบกระชับ
พ่อเด็กๆ เอาสามล้อออกไปตั้งแต่เช้าจนป่านนี้ยังไม่กลับ
น่าจะรู้ว่าลูกสาวคนเล็กตัวร้อนและต้องการยา

Read the rest of this entry »

รุ่งขึ้นแต่เช้าตรู่ สองแม่ลูกก็เดินไปถามถนนในหมู่บ้าน
จากท้ายบ้านติดเขาผ่านหัวบ้านที่เป็นบ้านเกิดของคำเอ้ย
แล้วผ่านอีกหมู่บ้านหนึ่งก่อนจะถึงปากทางเข้าหมู่บ้านที่สถานีอนามัยตั้งอยู่
ซึ่งถ้าเดินตัดทุ่งนาข้ามลำห้วยสองแห่งก็จะย่นระยะทางให้ใกล้ขึ้น
แต่ทางเดินไม่สะดวกเพราะเป็นเนินสูง ๆ ต่ำ ๆ
บางช่วงก็มีกอไผ่หน่ามและทุ่งนากว้าง
คำเอ้ยจึงเลือกเดินทางที่สบายกว่ากัน
ซึ่งบางทีมีรถวิ่งออกจากหมู่บ้านจะได้อาศัยออกไปด้วย

Read the rest of this entry »